1.

Kem ég enn af köldum heiðum

kæra fljóð, til þín.

Frerasvip á fannabreiðum

fengu stefin mín.

Ég hef reikað eftir ísum

allan veg til þín

til að kveikja von með vísum.

Var nú þörfin brýn.

Hríðarvöldin vetrarríku

villtan tróðu dans;

von að köld í veðri slíku

væru ljóðin manns.

Blik frá rauðum ástareldi

eftir nauðir mér

sumarauðugt sólarveldi

síðan bauð hjá þér.

Ástin meðan öllu réði

okkar geði hjá

allt var kveðið eins og gleði

entist héðan frá.

2.

Til ei lætur tíðin mér

trúrri sætu velja hér

ljóðin fríðu breidd á blað,

bagar stríðið daglegt það.

Margt að snasar manni þeim

mæðu flas um víðan heim,

sem í dagan æsku ær

á forlaga sjóinn rær.

Ormar gnaga illir þar,

yfir dragast banvænar

eldrigningar óyndis,

afleiðingar gæfuslys.

Hyrjar baldinn byrinn þver,

byrjar aldrei fyrir grér

drafnar hænu hafnar því

hafnir mænir stafninn í.

3.

Úr mansöng 1. rímu.(ferskeytt)

Fjöll í austri fagurblá

freista dalabarnsins.

Ungur fylgir æskuþrá

upp til jökulhjarnsins.

Sveimað heimahögum frá

hef ég vors á degi,

víða stíða þræddi þá

þunga hraunavegi.

Heiðin breiða hugumkær

hvetur viljann ofar.

Leiðin seiðir, fráum fær,

fögrum sýnum lofar.

Gangan sækist öruggt enn

urðarróti móti.

Einatt hlutu heiðamenn

höggvinn fót á grjóti.

Hver, sem ofar á að ná,

einskis metið getur

þótt í fangið fái sá

fjúk og hretið betur.

Anda heitum yndi nóg

unaðsreitir geyma.

Seinna leitar þráin þó

þinna sveita heima.

4.

Slær á hafið himinblæ,

hyllir undir dranga,

geislum stafar sól á sæ,

signir grund og tanga.

Út með sænum einn jeg geng,

að er hrannir falla,

heyri’ í blænum hörpustreng

hafmeyjanna gjalla.

Við þann óminn eyk jeg spor

út við svarta dranga;

það eru hljómar þínir, vor,

þeir til hjarta ganga!

(Blessað vertu og velkomið,

vorið yndisbjarta,

þú, sem allt af fró og frið

fyllir sjerhvert hjarta!)

5.

Hugann seiða svalli frá

sundin, heiði og skörðin;

vona-leið er valin þá

vestur Breiðafjörðinn.

Alt er borið burtu gróm

bæði af Skor og fjöllum,

því að vorið blóm við blóm

breiddi í sporum öllum.

Dægur-halli daggperlum

dreifir vallargróðann;

bjargastalla beltast um

blessuð fjallamóðan.

Þrjóti grið á þessum stað,

þá er lið að skeiðum,

því að hlið er opið að

úthafsmiðum breiðum.

6.

Ég er að horfa hugfanginn

í hlýjum sumarblænum

yfir litla lækinn minn,

sem líður fram hjá bænum.

Ó, hve marga æskustund

áður hér ég dvaldi,

saklaust barn með létta lund,

og leggina mína taldi.

Bæ ég lítinn byggði þar

og blómum utan skreytti.

Yfir tún og engjarnar

oft ég læknum veitti.

Nú er ekkert eins og fyr;

á öllu sé ég muninn:

löngu týndir leggirnir

og litli bærinn hruninn.

Æska hverfur. Yndi dvín.

Allt er líkt og draumur.

Áfram líður æfin mín

eins og lækjarstraumur.

Meðan æðum yljar blóð

og andinn má sig hræra,

skal ég syngja lítil ljóð

læknum silfurtæra.

Þegar eg er uppgefinn

og eytt hef kröftum mínum,

langar mig í síðsta sinn

að sofna´ á bökkum þínum.